حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا الْمُغِيرَةُ بْنُ النُّعْمَانِ، قَالَ حَدَّثَنِي سَعِيدُ بْنُ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّكُمْ مَحْشُورُونَ، وَإِنَّ نَاسًا يُؤْخَذُ بِهِمْ ذَاتَ الشِّمَالِ، فَأَقُولُ كَمَا قَالَ الْعَبْدُ الصَّالِحُ
﴿ وَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا مَا دُمْتُ فِيهِمْ ﴾ إِلَى قَوْلِهِ ﴿ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ﴾"(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) Paygʻambar ﷺdan rivoyat qildi)ki, u zot: «Albatta sizlar (qiyomatda) toʻplanasiz; va albatta baʼzi odamlar chap tomon(doʻ zax)ga olib ketiladi; shunda men solih banda (Iso) aytganidek: ‹Va men ular ichida boʻ lganimda, ularga guvoh edim...› (degan oyatdan) to ‹...gʻolib, hakim (hikmatli) Zotsan› (Moida surasi, 118) (degan soʻzigacha) deyman», dedilar.