حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ صَبَّاحٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، قَالَ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادِ بْنِ جَعْفَرٍ، أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقْرَأُ {أَلاَ إِنَّهُمْ تَثْنَوْنِي صُدُورُهُمْ} قَالَ سَأَلْتُهُ عَنْهَا فَقَالَ أُنَاسٌ كَانُوا يَسْتَحْيُونَ أَنْ يَتَخَلَّوْا فَيُفْضُوا إِلَى السَّمَاءِ، وَأَنْ يُجَامِعُوا نِسَاءَهُمْ فَيُفْضُوا إِلَى السَّمَاءِ، فَنَزَلَ ذَلِكَ فِيهِمْ.
(Muhammad ibn Abbod ibn Jaʼfar rivoyat qildi)ki, u Ibn Abbosni ‹Ogoh boʻ linglar! Ular koʻ kraklarini buklaydi› (Hud surasi, 5) (deb) oʻqiyotganini eshitdi. (Muhammad) aytdi: Men undan u (oyat) haqda soʻradim. U: «Baʼzi odamlar — hojatga chiqishdan (kiyimini koʻ tarib) osmonga ochilishdan, va ayollari bilan jimoʼ qilishdan — osmonga ochilishdan uyalar edilar; shu haqda oʻ sha (oyat) nozil boʻ ldi», dedi.