حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، وَأَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادِ بْنِ جَعْفَرٍ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ، قَرَأَ {أَلاَ إِنَّهُمْ تَثْنَوْنِي صُدُورُهُمْ} قُلْتُ يَا أَبَا الْعَبَّاسِ مَا تَثْنَوْنِي صُدُورُهُمْ قَالَ كَانَ الرَّجُلُ يُجَامِعُ امْرَأَتَهُ فَيَسْتَحِي أَوْ يَتَخَلَّى فَيَسْتَحِي فَنَزَلَتْ
﴿ أَلاَ إِنَّهُمْ يَثْنُونَ صُدُورَهُمْ ﴾(Muhammad ibn Abbod ibn Jaʼfar rivoyat qildi)ki, Ibn Abbos ‹Ogoh boʻ linglar! Ular koʻ kraklarini buklaydi› (Hud surasi, 5) (deb) oʻqidi. Men: «Ey Abul-Abbos, ‹koʻ kraklarini buklaydi› nima (degani)?» dedim. U: «Kishi xotini bilan jimoʼ qilar va uyalar, yoki hojatga chiqar va uyalar edi; shu sababli ‹Ogoh boʻ linglar! Ular koʻ kraklarini buklaydi› (Hud surasi, 5) (oyati) nozil boʻ ldi», dedi.