حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ سَمِعْتُ خَبَّابًا، قَالَ جِئْتُ الْعَاصِيَ بْنَ وَائِلٍ السَّهْمِيَّ أَتَقَاضَاهُ حَقًّا لِي عِنْدَهُ، فَقَالَ لاَ أُعْطِيكَ حَتَّى تَكْفُرَ بِمُحَمَّدٍ فَقُلْتُ لاَ حَتَّى تَمُوتَ ثُمَّ تُبْعَثَ. قَالَ وَإِنِّي لَمَيِّتٌ ثُمَّ مَبْعُوثٌ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ إِنَّ لِي هُنَاكَ مَالاً وَوَلَدًا فَأَقْضِيكَهُ، فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ
﴿ أَفَرَأَيْتَ الَّذِي كَفَرَ بِآيَاتِنَا وَقَالَ لأُوتَيَنَّ مَالاً وَوَلَدًا ﴾ رَوَاهُ الثَّوْرِيُّ وَشُعْبَةُ وَحَفْصٌ وَأَبُو مُعَاوِيَةَ وَوَكِيعٌ عَنِ الأَعْمَشِ.(Xabbob (roziyallohu anhu) aytdi:) Men al-Osiy ibn Voil as-Sahmiyning oldigʻa — undagi haqimni (qarzni) talab qilib — keldim. U: «Sen Muhammadga kofir boʻ lmaguningcha, senga bermayman», dedi. Men: «Yoʻq — sen oʻ lib, soʻng (qayta) tirilguningcha (kofir boʻ lmayman)», dedim. U: «Men oʻ lib, soʻng (qayta) tiriltirilarmanmi?» dedi. Men: «Ha», dedim. U: «(Unda) menga u yerda mol va farzand bor — men senga uni (qarzni) qaytaraman», dedi. Shunda bu oyat: ‹Bizning oyatlarimizga kufr keltirib, ‹Menga albatta mol va farzand beriladi› degan (kishi)ni koʻ rdingmi?› (Maryam surasi, 77) nozil boʻ ldi.