حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ خَبَّابٍ، قَالَ كُنْتُ قَيْنًا بِمَكَّةَ، فَعَمِلْتُ لِلْعَاصِي بْنِ وَائِلِ السَّهْمِيِّ سَيْفًا، فَجِئْتُ أَتَقَاضَاهُ فَقَالَ لاَ أُعْطِيكَ حَتَّى تَكْفُرَ بِمُحَمَّدٍ. قُلْتُ لاَ أَكْفُرُ بِمُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم حَتَّى يُمِيتَكَ اللَّهُ، ثُمَّ يُحْيِيَكَ. قَالَ إِذَا أَمَاتَنِي اللَّهُ ثُمَّ بَعَثَنِي، وَلِي مَالٌ وَوَلَدٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ
﴿ أَفَرَأَيْتَ الَّذِي كَفَرَ بِآيَاتِنَا وَقَالَ لأُوتَيَنَّ مَالاً وَوَلَدًا * أَطَّلَعَ الْغَيْبَ أَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا ﴾. قَالَ مَوْثِقًا. لَمْ يَقُلِ الأَشْجَعِيُّ عَنْ سُفْيَانَ سَيْفًا وَلاَ مَوْثِقًا.(Xabbob (roziyallohu anhu) aytdi:) Men Makkada temirchi edim; al-Osiy ibn Voil as-Sahmiyga bir qilich yasab berdim, soʻng undan (haqimni) talab qilib keldim. U: «Sen Muhammadga kofir boʻ lmaguningcha, senga bermayman», dedi. Men: «Men Muhammadga ﷺ — Alloh seni oʻ ldirib, soʻng (qayta) tiriltirguncha — kofir boʻ lmayman», dedim. U: «Alloh meni oʻ ldirib, soʻng (qayta) tiriltirsa — menda mol va farzand bor (boʻ ladi, qaytaraman)», dedi. Shunda Alloh: ‹Bizning oyatlarimizga kufr keltirib, ‹Menga albatta mol va farzand beriladi› degan (kishi)ni koʻ rdingmi? — U gʻaybni bildimi, yoki Rahmon huzurida (bir) ahd oldimi?› (Maryam surasi, 77-78) (oyatini) nozil qildi — ‹mavsiqan (mahkam vaʼda)› (degani). (Ashjaʼiy, Sufyondan ‹qilich› va ‹mavsiqan› (soʻzlarini) aytmadi.)