حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ خَبَّابٍ، قَالَ كُنْتُ رَجُلاً قَيْنًا، وَكَانَ لِي عَلَى الْعَاصِي بْنِ وَائِلٍ دَيْنٌ فَأَتَيْتُهُ أَتَقَاضَاهُ، فَقَالَ لِي لاَ أَقْضِيكَ حَتَّى تَكْفُرَ بِمُحَمَّدٍ. قَالَ قُلْتُ لَنْ أَكْفُرَ بِهِ حَتَّى تَمُوتَ ثُمَّ تُبْعَثَ. قَالَ وَإِنِّي لَمَبْعُوثٌ مِنْ بَعْدِ الْمَوْتِ فَسَوْفَ أَقْضِيكَ إِذَا رَجَعْتُ إِلَى مَالٍ وَوَلَدٍ. قَالَ فَنَزَلَتْ
﴿ أَفَرَأَيْتَ الَّذِي كَفَرَ بِآيَاتِنَا وَقَالَ لأُوتَيَنَّ مَالاً وَوَلَدًا * أَطَّلَعَ الْغَيْبَ أَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا * كَلاَّ سَنَكْتُبُ مَا يَقُولُ وَنَمُدُّ لَهُ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا * وَنَرِثُهُ مَا يَقُولُ وَيَأْتِينَا فَرْدًا ﴾.(Xabbob (roziyallohu anhu) aytdi:) Men temirchi (kishi) edim; al-Osiy ibn Voilda mening qarzim bor edi. Men uning oldigʻa — (qarzni) talab qilib — keldim. U menga: «Sen Muhammadga kofir boʻ lmaguningcha, (qarzni) qaytarmayman», dedi. Men: «Sen oʻ lib, soʻng (qayta) tirilguningcha, unga aslo kofir boʻ lmayman», dedim. U: «Men oʻ limdan keyin (qayta) tiriltirilarmanmi? Unda men — mol va farzandga qaytganimda — senga (qarzni) qaytaraman», dedi. Shunda ‹Bizning oyatlarimizga kufr keltirib, ‹Menga albatta mol va farzand beriladi› degan (kishi)ni koʻ rdingmi? — U gʻaybni bildimi, yoki Rahmon huzurida (bir) ahd oldimi? — Yoʻq! Biz u aytayotgan (gap)ni yozamiz va unga azobni choʻ zgandan choʻ zamiz — Va u aytayotgan (mol-farzand)ni (oʻ zimizga) meros qilamiz, u esa Bizning huzurimizga yolgʻ iz (qoʻ li quruq) keladi› (Maryam surasi, 77-80) (oyati) nozil boʻ ldi.