حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ جَاءَ حَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ يَسْتَأْذِنُ عَلَيْهَا قُلْتُ أَتَأْذَنِينَ لِهَذَا قَالَتْ أَوَلَيْسَ قَدْ أَصَابَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ. قَالَ سُفْيَانُ تَعْنِي ذَهَابَ بَصَرِهِ. فَقَالَ حَصَانٌ رَزَانٌ مَا تُزَنُّ بِرِيبَةٍ وَتُصْبِحُ غَرْثَى مِنْ لُحُومِ الْغَوَافِلِ قَالَتْ لَكِنْ أَنْتَ. .. .
(Masruq, Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qildi)ki, u (Oisha) aytdi: Hasson ibn Sobit (uning) oldiga (kirishga) ruxsat soʻrab keldi. Men: «Bunga ruxsat berasizmi?» dedim. U: «Unga (allaqachon) ulkan azob yetgan-ku?» dedi. (Sufyon: «U koʻ zining ketishini nazarda tutdi» dedi.) Hasson (sheʼrida shunday degan edi): «(U) — iffatli, ogʻ ir-vazmin; rayb (shubha) bilan ayblanmaydi; va u — gʻ ofil (begunoh) ayollarning goʻ shtidan (gʻ iybatidan) och (yiroq) holda tongni qarshi oladi.» U (Oisha): «Lekin sen unday (begunoh) emassan» dedi.