حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، أَنْبَأَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ دَخَلَ حَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ عَلَى عَائِشَةَ فَشَبَّبَ وَقَالَ حَصَانٌ رَزَانٌ مَا تُزَنُّ بِرِيبَةٍ وَتُصْبِحُ غَرْثَى مِنْ لُحُومِ الْغَوَافِلِ قَالَتْ لَسْتَ كَذَاكَ. قُلْتُ تَدَعِينَ مِثْلَ هَذَا يَدْخُلُ عَلَيْكِ وَقَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ
﴿ وَالَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ ﴾ فَقَالَتْ وَأَىُّ عَذَابٍ أَشَدُّ مِنَ الْعَمَى وَقَالَتْ وَقَدْ كَانَ يَرُدُّ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.(Masruq aytdi:) Hasson ibn Sobit Oishaning oldigʻa kirdi va (sheʼr bilan) tashbib (madh) qilib: «(U) — iffatli, ogʻ ir-vazmin; rayb (shubha) bilan ayblanmaydi; va u gʻ ofil (begunoh) ayollarning goʻ shtidan (gʻ iybatidan) och (yiroq) holda tongni qarshi oladi», dedi. U (Oisha): «(Lekin) sen unday emassan», dedi. Men (Masruq): «Sen mana shunday (kishi)ni — Alloh ‹Va uning kattasini (toʻ hmatining koʻ pini) oʻ z zimmasiga olgan (kishi)› (Nur surasi, 11) (oyatini) nozil qilgan boʻ lsa-yu — oldingga kirishiga qoʻ yib berasanmi?» dedim. U: «Koʻ rlikdan qattiqroq qaysi azob (bor)?» dedi va: «U (Hasson) Rasululloh ﷺdan (dushmanga qarshi sheʼr bilan) himoya qilar edi», dedi.