حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ، أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَهُمْ قَالَ يَعْلَى إِنَّ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ أَخْبَرَهُ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ نَاسًا، مِنْ أَهْلِ الشِّرْكِ كَانُوا قَدْ قَتَلُوا وَأَكْثَرُوا وَزَنَوْا وَأَكْثَرُوا، فَأَتَوْا مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا إِنَّ الَّذِي تَقُولُ وَتَدْعُو إِلَيْهِ لَحَسَنٌ لَوْ تُخْبِرُنَا أَنَّ لِمَا عَمِلْنَا كَفَّارَةً. فَنَزَلَ
﴿ وَالَّذِينَ لاَ يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ وَلاَ يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ وَلاَ يَزْنُونَ ﴾ وَنَزَلَ ﴿ قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لاَ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ ﴾(Saʼid ibn Jubayr, Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qildi)ki, shirk ahlidan baʼzi kishilar — koʻ p (odam) oʻ ldirib, koʻ p zino qilgan edilar — Muhammad ﷺning oldigʻa kelib: «Sen aytayotgan va (unga) chaqirayotgan (din) — albatta yaxshi; (lekin) bizga — qilgan (gunoh)larimizga kafforat borligini — xabar bersang (edi)», dedi. Shunda ‹Va ular Allohga (qoʻ shib) boshqa ilohga ibodat qilmaydilar, Alloh harom qilgan jonni — haq (sabab) bilan boʻ lmasa — oʻ ldirmaydilar va zino qilmaydilar› (Furqon surasi, 68) (oyati) nozil boʻ ldi, hamda ‹Ayt: ‹Ey oʻ zlariga (gunoh bilan) isrof qilgan bandalarim! Allohning rahmatidan noumid boʻ lmanglar...›› (Zumar surasi, 53) (oyati) nozil boʻ ldi.