حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَبِيدَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ جَاءَ حَبْرٌ مِنَ الأَحْبَارِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ، إِنَّا نَجِدُ أَنَّ اللَّهَ يَجْعَلُ السَّمَوَاتِ عَلَى إِصْبَعٍ وَالأَرَضِينَ عَلَى إِصْبَعٍ، وَالشَّجَرَ عَلَى إِصْبَعٍ، وَالْمَاءَ وَالثَّرَى عَلَى إِصْبَعٍ، وَسَائِرَ الْخَلاَئِقِ عَلَى إِصْبَعٍ، فَيَقُولُ أَنَا الْمَلِكُ. فَضَحِكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى بَدَتْ نَوَاجِذُهُ تَصْدِيقًا لِقَوْلِ الْحَبْرِ ثُمَّ قَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم
﴿ وَمَا قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَالأَرْضُ جَمِيعًا قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَالسَّمَوَاتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ ﴾(Abdulloh (ibn Masʼud) (roziyallohu anhu) aytdi:) Ahbordan (yahudiy olimlaridan) bir habr (olim) Rasululloh ﷺning oldigʻa kelib: «Ey Muhammad, biz (kitobimizda): ‹Alloh osmonlarni bir barmoq (ustiga), yerlarni bir barmoq (ustiga), daraxtni bir barmoq (ustiga), suv va (nam) tuproqni bir barmoq (ustiga), boshqa barcha xaloyiqni bir barmoq (ustiga) qoʻ yadi, soʻng: ‹Men — Podshohman› deydi› (deb) topamiz», dedi. Shunda Paygʻambar ﷺ — habrning soʻzini tasdiqlab — tabassum qildilar, hatto oziq tishlari koʻ rindi. Soʻng Rasululloh ﷺ: ‹Ular Allohni — Unga loyiq taʼzim bilan — taʼzim qilmadilar; holbuki qiyomat kuni butun yer Uning qabzasida(dir), osmonlar esa Uning oʻ ng (qoʻ li) bilan oʻ ralgan(dir); U — ular sherik qilayotgan (narsa)dan pok va oliydir› (Zumar surasi, 67) (oyatini) oʻqidilar.