حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَابِسٍ، سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ
﴿ تَرْمِي بِشَرَرٍ ﴾ كُنَّا نَعْمِدُ إِلَى الْخَشَبَةِ ثَلاَثَةَ أَذْرُعٍ وَفَوْقَ ذَلِكَ، فَنَرْفَعُهُ لِلشِّتَاءِ فَنُسَمِّيهِ الْقَصَرَ. {كَأَنَّهُ جِمَالاَتٌ صُفْرٌ} حِبَالُ السُّفْنِ تُجْمَعُ حَتَّى تَكُونَ كَأَوْسَاطِ الرِّجَالِ.(Abdurrahmon ibn Obis, Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan — ‹...uchqunlar otadi› (Mursalot surasi, 32) (haqida)) aytdi: Biz bir xodaga — uch gaz va undan koʻ proq (uzunlikda) — qasd qilar (kesar), soʻng uni qish (oʻ tini) uchun koʻ tarib qoʻ yar va uni ‹qasar› deb atar edik. ‹Goʻyo ular — sariq tuyalardek(dir)› (Mursalot surasi, 33) — (yaʼni) kemalarning arqonlari(dir)ki, ular yigʻ ilsa, erkaklarning belidek (yoʻ gʻ on) boʻ ladi.