حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ الرَّبِيعِ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ مَا صَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم صَلاَةً بَعْدَ أَنْ نَزَلَتْ عَلَيْهِ
﴿ إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ ﴾ إِلاَّ يَقُولُ فِيهَا " سُبْحَانَكَ رَبَّنَا وَبِحَمْدِكَ، اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ".(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Paygʻambar ﷺ — unga ‹Izo jaa nasrullohi val-fath (Allohning yordami va fath (gʻ alaba) kelganida)› (Nasr surasi, 1) (surasi) nozil boʻ lgandan keyin — hech bir namoz oʻqimas edilarki, unda: «Subhonaka robbano va bihamdik, allohummagʻ firli (Pokim Sen, ey Robbimiz, va Senga hamd bilan (tasbeh aytaman); Allohim, meni magʻ firat qil)» demagan boʻ lsinlar.