حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ سَمِعَ سَعْدَ بْنَ أَبِي وَقَّاصٍ، يَقُولُ لَقَدْ رَدَّ ذَلِكَ ـ يَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ـ عَلَى عُثْمَانَ، وَلَوْ أَجَازَ لَهُ التَّبَتُّلَ لاَخْتَصَيْنَا.
(Saʼid ibn Musayyab, Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)ni (shunday) deganini eshitdi:) U — yaʼni Paygʻambar ﷺ — Usmon (ibn Mazʼun)ga buni (tabattulni) rad qildilar; agar u zot unga tabattulni ruxsat qilganlarida edi, biz (oʻ zimizni) bichdirib (axta qilib) olgan boʻ lar edik.