حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَشْعَثِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم دَخَلَ عَلَيْهَا وَعِنْدَهَا رَجُلٌ، فَكَأَنَّهُ تَغَيَّرَ وَجْهُهُ، كَأَنَّهُ كَرِهَ ذَلِكَ فَقَالَتْ إِنَّهُ أَخِي. فَقَالَ " انْظُرْنَ مَا إِخْوَانُكُنَّ، فَإِنَّمَا الرَّضَاعَةُ مِنَ الْمَجَاعَةِ ".
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, Paygʻambar ﷺ uning huzuriga kirdilar — uning yonida bir kishi (bor) edi; goʻyo u zotning yuzlari oʻ zgardi — goʻyo u zot buni yoqtirmadilar. Shunda u (Oisha): «Albatta u — mening (sut)birodarim», dedi. U zot: «(Ey ayollar,) sut(birodar)laringiz kimligiga (yaxshi) qaranglar; chunki (mahramlik keltiradigan) emizish — (faqat) ochlik (chaqaloqlik)dandir», dedilar.