حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أَفْلَحَ، أَخَا أَبِي الْقُعَيْسِ جَاءَ يَسْتَأْذِنُ عَلَيْهَا ـ وَهْوَ عَمُّهَا مِنَ الرَّضَاعَةِ ـ بَعْدَ أَنْ نَزَلَ الْحِجَابُ، فَأَبَيْتُ أَنْ آذَنَ لَهُ، فَلَمَّا جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرْتُهُ بِالَّذِي صَنَعْتُ، فَأَمَرَنِي أَنْ آذَنَ لَهُ.
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, Abul-Quaysning ukasi Aflah — u (Oisha)ning sut (emizish)dan (boʻ lgan) amakisi edi — hijob (parda) (oyati) nozil boʻ lgandan keyin, uning huzuriga (kirishga) izn soʻrab keldi. (Oisha:) «Men unga izn berishdan bosh tortdim. Rasululloh ﷺ kelgach, men u zotga oʻ zim qilgan (ish)ni xabar berdim. U zot menga — unga izn berishimni — buyurdilar.»