حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ أَوْلَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِزَيْنَبَ فَأَوْسَعَ الْمُسْلِمِينَ خَيْرًا فَخَرَجَ ـ كَمَا يَصْنَعُ إِذَا تَزَوَّجَ ـ فَأَتَى حُجَرَ أُمَّهَاتِ الْمُؤْمِنِينَ يَدْعُو وَيَدْعُونَ {لَهُ} ثُمَّ انْصَرَفَ فَرَأَى رَجُلَيْنِ فَرَجَعَ لاَ أَدْرِي آخْبَرْتُهُ أَوْ أُخْبِرَ بِخُرُوجِهِمَا.
(Anas (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ Zaynab(ga uylanishlari) sababli valima qildilar va musulmonlarga (taomni) keng (yetarli) qildilar (toʻydirdilar). Soʻng u zot — uylanganlarida qilar boʻ lganlaridek — chiqdilar va moʻminlar onalarining hujralari (uylari)ga kelib, (ularga) duo qildilar, ular (ham u zotga) duo qildi. Soʻng u zot (uyga) qaytdilar — birdan ikki kishi(ni) koʻ rdilar va (yana) qaytdilar. Men bilmayman — men u zotga ularning chiqib ketganini xabar berdimmi, yoki (u zotga) xabar berildimi.