حَدَّثَنِي عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا اسْتَعَارَتْ مِنْ أَسْمَاءَ قِلاَدَةً، فَهَلَكَتْ، فَأَرْسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَاسًا مِنْ أَصْحَابِهِ فِي طَلَبِهَا، فَأَدْرَكَتْهُمُ الصَّلاَةُ فَصَلَّوْا بِغَيْرِ وُضُوءٍ، فَلَمَّا أَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم شَكَوْا ذَلِكَ إِلَيْهِ، فَنَزَلَتْ آيَةُ التَّيَمُّمِ. فَقَالَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ جَزَاكِ اللَّهُ خَيْرًا، فَوَاللَّهِ مَا نَزَلَ بِكِ أَمْرٌ قَطُّ، إِلاَّ جَعَلَ لَكِ مِنْهُ مَخْرَجًا، وَجُعِلَ لِلْمُسْلِمِينَ فِيهِ بَرَكَةٌ.
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, u Asmoʼdan bir marjon (gardanband) ariyat (vaqtincha) olgan edi; u (marjon) yoʻqoldi. Shunda Rasululloh ﷺ ashobidan bir necha kishini uni qidirishga yubordilar. (Yoʻ lda) ularga namoz (vaqti) yetdi; ular tahoratsiz namoz oʻqidi. (Bu kishilar) Paygʻambar ﷺning oldigʻa kelgach, buni u zotga shikoyat qildi. Shunda tayammum oyati nozil boʻ ldi. Usayd ibn Huzayr: «Alloh senga yaxshi (mukofot) bersin; Allohga qasamki, senga hech bir (noxush) ish tushmadiki, illo Alloh senga undan bir chiqish (yoʻ li) qilmagan boʻ lsin, va musulmonlar uchun unda bir barakat qilinmagan boʻ lsin», dedi.