حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ حُنَيْنٍ، سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ، عَنْ عُمَرَ ـ رضى الله عنهم ـ دَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ فَقَالَ يَا بُنَيَّةِ لاَ يَغُرَّنَّكِ هَذِهِ الَّتِي أَعْجَبَهَا حُسْنُهَا حُبُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِيَّاهَا ـ يُرِيدُ عَائِشَةَ ـ فَقَصَصْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَتَبَسَّمَ.
(Ubayd ibn Hunayn, Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)ni Umar (roziyallohu anhu)dan (rivoyat qilayotgan) eshitdi:) U (Umar) Hafsaning oldigʻa kirib: «Ey qizginam, oʻ z goʻzalligi oʻ zini hayratga solgan, Rasululloh ﷺning unga (boʻ lgan) muhabbati (bilan magʻ rurlangan) bu (ayol) seni aldab qoʻ ymasin» dedi — Oishani nazarda tutar edi. (Umar:) «Men (buni) Rasululloh ﷺga soʻzlab berdim; u zot tabassum qildilar.»