حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، عَنْ عِيسَى، عَنِ الأَوْزَاعِيِّ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَسْتُرُنِي بِرِدَائِهِ، وَأَنَا أَنْظُرُ إِلَى الْحَبَشَةِ يَلْعَبُونَ فِي الْمَسْجِدِ، حَتَّى أَكُونَ أَنَا الَّذِي أَسْأَمُ، فَاقْدُرُوا قَدْرَ الْجَارِيَةِ الْحَدِيثَةِ السِّنِّ الْحَرِيصَةِ عَلَى اللَّهْوِ.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Men Paygʻambar ﷺni — meni oʻ z ridolari bilan toʻ sib turganlarini, men esa habashlik(lar)ning masjidda oʻ yin (koʻ rsatib) oʻ ynayotganini — to oʻ zim charchab (qaytgunimcha) qarab turganimni — koʻ rdim. Bas, lahv (oʻ yin-tomosha)ga haris boʻ lgan yosh (kichkina) qizning qadr (holatini) — (oʻ shandan) qiyoslab koʻ ringlar.