حَدَّثَنَا فَرْوَةُ بْنُ أَبِي الْمَغْرَاءِ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ خَرَجَتْ سَوْدَةُ بِنْتُ زَمْعَةَ لَيْلاً فَرَآهَا عُمَرُ فَعَرَفَهَا فَقَالَ إِنَّكِ وَاللَّهِ يَا سَوْدَةُ مَا تَخْفَيْنَ عَلَيْنَا، فَرَجَعَتْ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لَهُ، وَهْوَ فِي حُجْرَتِي يَتَعَشَّى، وَإِنَّ فِي يَدِهِ لَعَرْقًا، فَأُنْزِلَ عَلَيْهِ فَرُفِعَ عَنْهُ وَهُوَ يَقُولُ " قَدْ أَذِنَ لَكُنَّ أَنْ تَخْرُجْنَ لِحَوَائِجِكُنَّ ".
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Savda bint Zamʼa (bir) kechasi (tashqariga) chiqdi; Umar uni koʻ rib, (boʻ yi balandligidan) tanib qoldi va: «Allohga qasamki, ey Savda, sen bizdan (yashirinib) berkinolmaysan» dedi. (Savda) Paygʻambar ﷺning oldigʻa qaytib, buni u zotga zikr qildi — u zot mening hujramda kechki taom yeb oʻ tirgan, qoʻ llarida bir suyak (goʻshtli) boʻ lak (arq) bor edi. Shunda u zotga (vahy) nozil qilindi; soʻng undan (vahy holati) koʻ tarildi — u zot: «Sizlarga — oʻ z hojatlaringiz uchun (tashqariga) chiqish — izn berildi», der edilar.