وَقَالَ لِي إِسْمَاعِيلُ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، إِذَا مَضَتْ أَرْبَعَةُ أَشْهُرٍ يُوقَفُ حَتَّى يُطَلِّقَ، وَلاَ يَقَعُ عَلَيْهِ الطَّلاَقُ حَتَّى يُطَلِّقَ. وَيُذْكَرُ ذَلِكَ عَنْ عُثْمَانَ وَعَلِيٍّ وَأَبِي الدَّرْدَاءِ وَعَائِشَةَ وَاثْنَىْ عَشَرَ رَجُلاً مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
(Molik, Nofiʼdan, Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan (rivoyat qildi):) Toʻ rt oy oʻ tgach, u (er) — to taloq qilguncha — toʻ xtatib (turgizib) qoʻ yiladi; (lekin) u taloq qilmaguncha, unga taloq voqeʼ boʻ lmaydi. Bu — Usmon, Ali, Abu Dardoʼ, Oisha va Paygʻambar ﷺning ashobidan oʻ n ikki kishidan (ham) zikr qilinadi.