حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ نَافِعٍ، عَنْ زَيْنَبَ ابْنَةِ أُمِّ سَلَمَةَ، عَنْ أُمِّهَا، أَنَّ امْرَأَةً، تُوُفِّيَ زَوْجُهَا فَخَشُوا عَلَى عَيْنَيْهَا فَأَتَوْا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَأْذَنُوهُ فِي الْكُحْلِ فَقَالَ " لاَ تَكَحَّلْ قَدْ كَانَتْ إِحْدَاكُنَّ تَمْكُثُ فِي شَرِّ أَحْلاَسِهَا أَوْ شَرِّ بَيْتِهَا، فَإِذَا كَانَ حَوْلٌ فَمَرَّ كَلْبٌ رَمَتْ بِبَعَرَةٍ، فَلاَ حَتَّى تَمْضِيَ أَرْبَعَةُ أَشْهُرٍ وَعَشْرٌ ".
(Ummu Salama (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, bir ayolning eri vafot etdi; (oilasi) uning koʻ zlaridan qoʻ rqdi (kasallikdan) va Rasululloh ﷺning oldiga kelib, surma (qoʻ yish) haqida izn soʻradi. U zot: «(Yoʻq,) surma qoʻ ymasin. (Avval) birortangiz oʻ z (uyining) eng yomon (kiyim-kechagi) yoki eng yomon uyida (bir yil) turar edi; bir yil boʻ lib, (oldidan) it oʻ tsa, (ipoq) tezak otar edi (motamni shunday tugatar edi). Yoʻq — to toʻ rt oy-u oʻ n (kun) oʻ tguncha (surma qoʻ ymasin)» dedilar.