قَالَ حُمَيْدٌ فَقُلْتُ لِزَيْنَبَ وَمَا تَرْمِي بِالْبَعَرَةِ عَلَى رَأْسِ الْحَوْلِ فَقَالَتْ زَيْنَبُ كَانَتِ الْمَرْأَةُ إِذَا تُوُفِّيَ عَنْهَا زَوْجُهَا دَخَلَتْ حِفْشًا، وَلَبِسَتْ شَرَّ ثِيَابِهَا، وَلَمْ تَمَسَّ طِيبًا حَتَّى تَمُرَّ بِهَا سَنَةٌ، ثُمَّ تُؤْتَى بِدَابَّةٍ حِمَارٍ أَوْ شَاةٍ أَوْ طَائِرٍ فَتَفْتَضُّ بِهِ، فَقَلَّمَا تَفْتَضُّ بِشَىْءٍ إِلاَّ مَاتَ، ثُمَّ تَخْرُجُ فَتُعْطَى بَعَرَةً فَتَرْمِي، ثُمَّ تُرَاجِعُ بَعْدُ مَا شَاءَتْ مِنْ طِيبٍ أَوْ غَيْرِهِ. سُئِلَ مَالِكٌ مَا تَفْتَضُّ بِهِ قَالَ تَمْسَحُ بِهِ جِلْدَهَا.
(Humayd aytdi:) Men Zaynabga: «‹Bir yil boshida tezak otar edi› (degani) nima?» dedim. Zaynab: «Ayolning eri vafot etsa, u bir kulbaga (hifsh) kirar, eng yomon kiyimlarini kiyar va — bir yil oʻ tguncha — atirga tegmas edi; soʻng unga bir jonivor — eshak, qoʻ y yoki qush — keltirilar va u (oʻ sha bilan badanini) ishqalar (toza sanar) edi; u nima bilan ishqalsa, (oʻ sha jonivor) deyarli oʻ lmay qoʻ ymas edi; soʻng u (ayol) chiqar va unga bir tezak berilar — u uni otar edi; soʻng undan keyin — atir yoki boshqaga — oʻ zi xohlagancha qaytar edi» dedi. (Molikdan: ‹u nima bilan ishqalar edi?› deb soʻraldi; u: ‹(oʻ sha bilan) terisini artar edi› dedi.)