حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ، حَدَّثَنِي حُمَيْدُ بْنُ نَافِعٍ، عَنْ زَيْنَبَ ابْنَةِ أُمِّ سَلَمَةَ، عَنْ أُمِّ حَبِيبَةَ ابْنَةِ أَبِي سُفْيَانَ، لَمَّا جَاءَهَا نَعِيُّ أَبِيهَا دَعَتْ بِطِيبٍ، فَمَسَحَتْ ذِرَاعَيْهَا وَقَالَتْ مَا لِي بِالطِّيبِ مِنْ حَاجَةٍ. لَوْلاَ أَنِّي سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ يَحِلُّ لاِمْرَأَةٍ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ تُحِدُّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلاَثٍ، إِلاَّ عَلَى زَوْجٍ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا ".
(Zaynab bint Ummu Salama, Ummu Habiba bint Abu Sufyon (roziyallohu anho)dan (rivoyat qildi)ki,) unga otasining oʻ lim xabari kelgach, u atir soʻrab, qoʻ llarini (bilaklarini) (atir bilan) artdi va: «Mening atirga hojatim yoʻq edi — agar men Paygʻambar ﷺni: ‹Allohga va oxirat kuniga iymon keltiradigan ayolga — bir oʻ likka uch (kun)dan ortiq motam tutishi halol emas; magar er (uchun) — toʻ rt oy-u oʻ n (kun)› deb aytayotganlarini eshitmaganimda edi (atir surtmas edim)» dedi.