حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ عَبَّاسٍ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَسَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا بَيْنَ أَصْحَابِهِ تَمْرًا، فَأَعْطَى كُلَّ إِنْسَانٍ سَبْعَ تَمَرَاتٍ، فَأَعْطَانِي سَبْعَ تَمَرَاتٍ إِحْدَاهُنَّ حَشَفَةٌ، فَلَمْ يَكُنْ فِيهِنَّ تَمْرَةٌ أَعْجَبَ إِلَىَّ مِنْهَا، شَدَّتْ فِي مَضَاغِي.
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ bir kun ashobi (sahobalari) orasida xurmo taqsimladilar; har bir insonga yetti (dona) xurmo berdilar. Menga (ham) yetti (dona) xurmo berdilar — ulardan biri hashaf (quruq, sifatsiz) edi; (lekin) ular ichida menga undan koʻ ra yoqimliroq xurmo boʻ lmadi — u mening chaynashimda (qattiq boʻ lgani uchun uzoq) bardosh berdi (toʻ ydirdi).