حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ سَعْدٍ، قَالَ رَأَيْتُنِي سَابِعَ سَبْعَةٍ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَا لَنَا طَعَامٌ إِلاَّ وَرَقُ الْحُبْلَةِ ـ أَوِ الْحَبَلَةِ ـ حَتَّى يَضَعَ أَحَدُنَا مَا تَضَعُ الشَّاةُ، ثُمَّ أَصْبَحَتْ بَنُو أَسَدٍ تُعَزِّرُنِي عَلَى الإِسْلاَمِ، خَسِرْتُ إِذًا وَضَلَّ سَعْيِي.
(Saʼd (ibn Abu Vaqqos) (roziyallohu anhu) aytdi:) Men oʻ zimni — Paygʻambar ﷺ bilan (birga boʻ lgan) yettining yettinchisi (deb) koʻ rdim; bizda — hubla (yovvoyi daraxt) bargidan boshqa taom yoʻq edi — hatto birortamiz qoʻ y qiladigan (rezak) kabi (najas) qoyar edik. Soʻng Banu Asad — meni Islom (ahkomi)da taʼzir (taʼlim-tanbeh) bermoqchi boʻ ldi; (agar shunday boʻ lsa) men ziyonkor boʻ ldim va saʼy-harakatim behuda ketdi (deganidir).