حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ عَبَّاسٍ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، قَالَ تَضَيَّفْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ سَبْعًا، فَكَانَ هُوَ وَامْرَأَتُهُ وَخَادِمُهُ يَعْتَقِبُونَ اللَّيْلَ أَثْلاَثًا، يُصَلِّي هَذَا، ثُمَّ يُوقِظُ هَذَا. وَسَمِعْتُهُ يَقُولُ قَسَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنِ أَصْحَابِهِ تَمْرًا، فَأَصَابَنِي سَبْعُ تَمَرَاتٍ إِحْدَاهُنَّ حَشَفَةٌ.
(Abu Usmon aytdi:) Men Abu Hurayra (roziyallohu anhu)ning mehmoni boʻ ldim — yetti (kun). U, xotini va xizmatkori — kechani uchga boʻ lib, navbatma-navbat (ibodat qilar) edi: bu (biri) namoz oʻqir, soʻng buni (boshqasini) uygʻ otar edi. Men uni (Abu Hurayrani shunday) deganini eshitdim: Rasululloh ﷺ ashobi (sahobalari) orasida xurmo taqsimladilar; menga yetti (dona) xurmo tegdi — ulardan biri hashaf (quruq, sifatsiz) edi.