حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ زَكَرِيَّاءَ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَسَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَنَا تَمْرًا فَأَصَابَنِي مِنْهُ خَمْسٌ أَرْبَعُ تَمَرَاتٍ وَحَشَفَةٌ، ثُمَّ رَأَيْتُ الْحَشَفَةَ هِيَ أَشَدُّهُنَّ لِضِرْسِي.
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ bizning oramizda xurmo taqsimladilar; menga undan besh (dona) — toʻ rt (yaxshi) xurmo va bir hashaf (quruq) — tegdi. Soʻng men hashafni — ular ichida mening tishimga (chaynashimga) eng qattigʻ i (deb) koʻ rdim.