حَدَّثَنَا صَدَقَةُ، أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنٍ لِكَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ امْرَأَةً، ذَبَحَتْ شَاةً بِحَجَرٍ، فَسُئِلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ، فَأَمَرَ بِأَكْلِهَا. وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنَا نَافِعٌ أَنَّهُ سَمِعَ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ يُخْبِرُ عَبْدَ اللَّهِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ جَارِيَةً لِكَعْبٍ بِهَذَا.
(Kaʼb ibn Molikning oʻgʻ li, otasi (Kaʼb) (roziyallohu anhu)dan (rivoyat qildi)ki,) bir ayol bir qoʻ yni tosh bilan soʻ ydi; bu haqda Paygʻambar ﷺdan soʻraldi; u zot uni yeyishni buyurdilar. (Layth, Nofiʼdan: u ansorlardan bir kishini — Abdullohga, Paygʻambar ﷺdan, Kaʼbning bir joriyasi (haqida) — shuning (misli) xabar berayotganini eshitdi.)