حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ أَبِي الْخَيْرِ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ قَالَ أُهْدِيَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرُّوجُ حَرِيرٍ، فَلَبِسَهُ، ثُمَّ صَلَّى فِيهِ، ثُمَّ انْصَرَفَ فَنَزَعَهُ نَزْعًا شَدِيدًا كَالْكَارِهِ لَهُ ثُمَّ قَالَ " لاَ يَنْبَغِي هَذَا لِلْمُتَّقِينَ ". تَابَعَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ عَنِ اللَّيْثِ، وَقَالَ غَيْرُهُ فَرُّوجٌ حَرِيرٌ.
(Uqba ibn Amir (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺga ipakdan (yasalgan) farruj (bir xil kiyim) hadya qilindi; (u zot) uni kiyib, unda namoz oʻqidilar, soʻng (namozdan) chiqib, uni yoqtirmagan kishidek qattiq (shoshib) yechib tashladilar va: «Bu taqvodorlarga loyiq emas» dedilar. (Bunga Abdulloh ibn Yusuf al-Laysdan (rivoyat qilib) mutobaat qildi. Boshqasi esa «farruji hareer (ipak farruj)» dedi.)