حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا وَلَدَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ قَالَتْ لِي يَا أَنَسُ انْظُرْ هَذَا الْغُلاَمَ فَلاَ يُصِيبَنَّ شَيْئًا حَتَّى تَغْدُوَ بِهِ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يُحَنِّكُهُ. فَغَدَوْتُ بِهِ، فَإِذَا هُوَ فِي حَائِطٍ وَعَلَيْهِ خَمِيصَةٌ حُرَيْثِيَّةٌ، وَهْوَ يَسِمُ الظَّهْرَ الَّذِي قَدِمَ عَلَيْهِ فِي الْفَتْحِ.
(Anas (roziyallohu anhu) aytdi:) Ummu Sulaym tugʻqan paytida menga: «Ey Anas, mana shu bolani koʻzla; sen uni Paygʻambar ﷺ huzuriga olib borib, u zot tahnik qilmaguncha (yaʼni xurmo bilan tanglayini silamaguncha) unga hech narsa yetmasin (u ovqat yemasin)» dedi. Men uni ertalab olib bordim; mana u zot bir bogʻda edilar, egnilarida huraysiyya xamisasi bor edi, (Makka) fathida oʻzlariga kelgan tuyalarni (chorvani) dogʻlamoqda edilar.