حَدَّثَنِي حِبَّانُ بْنُ مُوسَى، وَأَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالاَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُهِلُّ مُلَبِّدًا يَقُولُ " لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ، إِنَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ ". لاَ يَزِيدُ عَلَى هَؤُلاَءِ الْكَلِمَاتِ.
(Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi:) Men Rasululloh ﷺning mulabbid (sochlarini yelimlab tartiblagan) holda talbiya aytayotganlarini eshitdim; (u zot:) «Labbayka-llohumma labbayk, labbayka la sharika laka labbayk, innal-hamda van-niʼmata laka val-mulk, la sharika lak» (yaʼni: «Mana men, ey Alloh, (amringga) hozirman; mana men hozirman, Sening sheriging yoʻq, mana men hozirman; albatta, hamd, neʼmat va mulk Senikidir, Sening sheriging yoʻq») der edilar. (U zot) bu kalimalarga (boshqa narsa) qoʻshmas edilar.