حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ حَفْصَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا شَأْنُ النَّاسِ حَلُّوا بِعُمْرَةٍ، وَلَمْ تَحْلِلْ أَنْتَ مِنْ عُمْرَتِكَ قَالَ " إِنِّي لَبَّدْتُ رَأْسِي، وَقَلَّدْتُ هَدْيِي، فَلاَ أَحِلُّ حَتَّى أَنْحَرَ ".
(Hafsa (roziyallohu anho) — Paygʻambar ﷺning zavjalari — aytdilar:) Men: «Yo Rasululloh, odamlarga nima boʻldiki, ular umra (qilib ehrom)dan chiqdilar, siz esa oʻz umrangizdan chiqmadingiz?» dedim. (U zot:) «Men boshimni (yelimlab) talbid qildim va hadyimni (qurbonligimni) qalqalladim (boʻyniga belgi osdim); shuning uchun men (uni) soʻymaguncha ehromdan chiqmayman» dedilar.