حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُحِبُّ مُوَافَقَةَ أَهْلِ الْكِتَابِ فِيمَا لَمْ يُؤْمَرْ فِيهِ، وَكَانَ أَهْلُ الْكِتَابِ يَسْدِلُونَ أَشْعَارَهُمْ، وَكَانَ الْمُشْرِكُونَ يَفْرُقُونَ رُءُوسَهُمْ، فَسَدَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَاصِيَتَهُ، ثُمَّ فَرَقَ بَعْدُ.
(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi:) Paygʻambar ﷺ oʻzlariga (xos) amr (buyruq) boʻlmagan narsalarda ahli kitobga muvofiq (boʻlish)ni yaxshi koʻrardilar. Ahli kitob sochlarini (peshanaga) tushirib (sadl qilib) qoʻyar, mushriklar esa sochlarini (oʻrtadan) ajratardilar (farq qilardilar). Bas, Paygʻambar ﷺ (avval) peshana sochlarini tushirib qoʻydilar, soʻng keyinroq (sochlarini) ajratdilar.