حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، أَخْبَرَنِي أَبِي، أَخْبَرَتْنِي أَسْمَاءُ ابْنَةُ أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَتْ أَتَتْنِي أُمِّي رَاغِبَةً فِي عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم آصِلُهَا قَالَ " نَعَمْ ". قَالَ ابْنُ عُيَيْنَةَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى فِيهَا
﴿ لاَ يَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ لَمْ يُقَاتِلُوكُمْ فِي الدِّينِ ﴾(Asmo binti Abu Bakr (roziyallohu anhumo) aytdi:) Paygʻambar ﷺ (zamonidagi sulh) davrida onam — (mendan biror narsa) istab (yaxshilik kutib) — oldimga keldi. Men Paygʻambar ﷺdan: «(Onam mushrika boʻlsa ham) unga silayi rahm qilaymi?» deb soʻradim. (U zot:) «Ha» dedilar. (Ibn Uyayna aytdi: Shunda Alloh u haqida: «Alloh sizlarni — sizlar bilan din (sababli) urushmagan... (kishilarga yaxshilik qilishdan) qaytarmaydi» (Mumtahina surasi, 8-oyat) (oyatini) nozil qildi.)