وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي هِشَامٌ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ، قَالَتْ قَدِمَتْ أُمِّي وَهْىَ مُشْرِكَةٌ فِي عَهْدِ قُرَيْشٍ وَمُدَّتِهِمْ، إِذْ عَاهَدُوا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مَعَ أَبِيهَا، فَاسْتَفْتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ إِنَّ أُمِّي قَدِمَتْ وَهْىَ رَاغِبَةٌ {أَفَأَصِلُهَا} قَالَ " نَعَمْ صِلِي أُمَّكِ ".
(Asmo binti Abu Bakr (roziyallohu anhumo) aytdi:) Quraysh bilan (tuzilgan) ahd va uning muddati davrida — ular (qabilasi) otasi bilan birga Paygʻambar ﷺ bilan ahd qilgan paytda — onam mushrika holda (oldimga) keldi. Men Paygʻambar ﷺdan fatvo soʻrab: «Onam (mendan biror narsa) istab keldi; unga silayi rahm qilaymi?» dedim. (U zot:) «Ha, onangga silayi rahm qil» dedilar.