حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ سُمَىٍّ، مَوْلَى أَبِي بَكْرٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَمَا رَجُلٌ يَمْشِي بِطَرِيقٍ اشْتَدَّ عَلَيْهِ الْعَطَشُ، فَوَجَدَ بِئْرًا فَنَزَلَ فِيهَا فَشَرِبَ ثُمَّ خَرَجَ، فَإِذَا كَلْبٌ يَلْهَثُ يَأْكُلُ الثَّرَى مِنَ الْعَطَشِ فَقَالَ الرَّجُلُ لَقَدْ بَلَغَ هَذَا الْكَلْبَ مِنَ الْعَطَشِ مِثْلُ الَّذِي كَانَ بَلَغَ بِي، فَنَزَلَ الْبِئْرَ فَمَلأَ خُفَّهُ، ثُمَّ أَمْسَكَهُ بِفِيهِ، فَسَقَى الْكَلْبَ، فَشَكَرَ اللَّهُ لَهُ فَغَفَرَ لَهُ ". قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَإِنَّ لَنَا فِي الْبَهَائِمِ أَجْرًا. فَقَالَ " فِي كُلِّ ذَاتِ كَبِدٍ رَطْبَةٍ أَجْرٌ ".
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, Rasululloh ﷺ: «Bir kishi yoʻlda ketayotgan edi, unga qattiq tashnalik (chanqoq) galaba qildi; u bir quduq topib, unga tushdi va (suv) ichdi, soʻng chiqdi. Mana, bir it tilini osiltirib (hansirab), chanqoqdan namli tuproqni yalar edi. (Oʻsha) kishi: ‹Bu itga ham menga yetgan chanqoq kabi (chanqoq) yetibdi› dedi va quduqqa tushib, mahsisini (suvga) toʻldirdi, soʻng uni ogʻzi bilan ushlab (chiqdi) va itni sugʻordi. Bas, Alloh undan (bu amalidan) minnatdor boʻlib, uni magʻfirat qildi» dedilar. Ular: «Yo Rasululloh, bizga hayvonlar(ga yaxshilik qilishda) ham ajr bormi?» dedilar. (U zot:) «Har bir namli jigar (egasi)da — yaʼni har bir tirik jonzotga (yaxshilik qilishda) — ajr bordir» dedilar.