حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَجِدُ أَحَدٌ حَلاَوَةَ الإِيمَانِ حَتَّى يُحِبَّ الْمَرْءَ، لاَ يُحِبُّهُ إِلاَّ لِلَّهِ، وَحَتَّى أَنْ يُقْذَفَ فِي النَّارِ أَحَبُّ إِلَيْهِ مِنْ أَنْ يَرْجِعَ إِلَى الْكُفْرِ، بَعْدَ إِذْ أَنْقَذَهُ اللَّهُ، وَحَتَّى يَكُونَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا سِوَاهُمَا ".
(Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ: «Hech kim iymon shirinligini topmaydi — toki bir kishini faqat Alloh uchungina sevmagunicha; va toki Alloh uni (kufrdan) qutqarganidan keyin, doʻzaxga tashlanish unga kufrga qaytishdan koʻra sevimliroq boʻlmaguncha; va toki Alloh va Uning Rasuli unga bulardan boshqa (har) narsadan koʻra sevimliroq boʻlmaguncha» dedilar.