حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ جَرِيرٍ، قَالَ مَا حَجَبَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُنْذُ أَسْلَمْتُ، وَلاَ رَآنِي إِلاَّ تَبَسَّمَ فِي وَجْهِي. وَلَقَدْ شَكَوْتُ إِلَيْهِ أَنِّي لاَ أَثْبُتُ عَلَى الْخَيْلِ، فَضَرَبَ بِيَدِهِ فِي صَدْرِي وَقَالَ " اللَّهُمَّ ثَبِّتْهُ وَاجْعَلْهُ هَادِيًا مَهْدِيًّا ".
(Jarir (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ men musulmon boʻlganimdan beri (hech qachon) meni (huzurlaridan) toʻsmadilar (man qilmadilar), va meni qachon koʻrmasinlar, (albatta) yuzimga tabassum qilardilar. Men u zotga otda (mahkam) oʻtira olmasligimni shikoyat qilgan edim, (u zot) qoʻllari bilan koʻkragimga urdilar va: «Ey Bor Xudoyo, uni (otda) mahkamla va uni hidoyat qiluvchi, hidoyat topgan (kishi) qil» dedilar.