حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، حَدَّثَنَا قَيْسُ بْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَتَى رَجُلٌ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنِّي لأَتَأَخَّرُ عَنْ صَلاَةِ الْغَدَاةِ مِنْ أَجْلِ فُلاَنٍ مِمَّا يُطِيلُ بِنَا قَالَ فَمَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَطُّ أَشَدَّ غَضَبًا فِي مَوْعِظَةٍ مِنْهُ يَوْمَئِذٍ قَالَ فَقَالَ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ مِنْكُمْ مُنَفِّرِينَ، فَأَيُّكُمْ مَا صَلَّى بِالنَّاسِ فَلْيَتَجَوَّزْ، فَإِنَّ فِيهِمُ الْمَرِيضَ وَالْكَبِيرَ وَذَا الْحَاجَةِ ".
(Abu Masʼud (roziyallohu anhu) aytdi:) Bir kishi Paygʻambar ﷺning oldilariga kelib: «Men bomdod namozidan — falon (kishi) bizga (namozni) uzun qilgani sababli — kech qolaman (qatnashmay qoʻyaman)» dedi. (Abu Masʼud) aytdi: Men Rasululloh ﷺni hech qachon oʻsha kungidek (qattiq) gʻazab bilan vaʼz qilayotganini koʻrmaganman. (U zot:) «Ey odamlar, albatta sizlarning orangizda (odamlarni namozdan) qochiruvchilar bor; bas, qaysingiz odamlarga namoz oʻqib bersa, (namozni) yengil qilsin; chunki ular ichida bemor, keksa va hojati bor (kishi) boʻladi» dedilar.