حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَيْنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي رَأَى فِي قِبْلَةِ الْمَسْجِدِ نُخَامَةً، فَحَكَّهَا بِيَدِهِ، فَتَغَيَّظَ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا كَانَ فِي الصَّلاَةِ فَإِنَّ اللَّهَ حِيَالَ وَجْهِهِ، فَلاَ يَتَنَخَّمَنَّ حِيَالَ وَجْهِهِ فِي الصَّلاَةِ ".
(Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi:) Paygʻambar ﷺ namoz oʻqiyotganlarida, masjidning qibla (tomoni)da (bir) tupuk (balgʻam) koʻrib, uni qoʻllari bilan qirib (tozalab) tashladilar va gʻazablandilar (norozi boʻldilar), soʻng: «Biringiz namozda boʻlsa, albatta Alloh uning yuzi roʻparasidadir; bas, u namozda yuzi roʻparasiga tupurmasin» dedilar.