حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنِي قَيْسٌ، قَالَ أَتَيْتُ خَبَّابًا وَهْوَ يَبْنِي حَائِطًا لَهُ فَقَالَ إِنَّ أَصْحَابَنَا الَّذِينَ مَضَوْا لَمْ تَنْقُصْهُمُ الدُّنْيَا شَيْئًا، وَإِنَّا أَصَبْنَا مِنْ بَعْدِهِمْ شَيْئًا، لاَ نَجِدُ لَهُ مَوْضِعًا إِلاَّ التُّرَابَ.
(Qays aytdi:) Men Xabbobning oldiga keldim — u oʻzi uchun bir devor qurayotgan edi. U: «Bizdan oldin oʻtib ketgan sheriklarimizdan dunyo hech narsani kamaytirmadi; biz esa ulardan keyin shunday (mol) topdikki, unga tuproqdan boshqa (sarflaydigan) joy topolmayapmiz», dedi.