حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ النُّعْمَانَ، سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ "إِنَّ أَهْوَنَ أَهْلِ النَّارِ عَذَابًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ لَرَجُلٌ تُوضَعُ فِي أَخْمَصِ قَدَمَيْهِ جَمْرَةٌ يَغْلِي مِنْهَا دِمَاغُهُ".
(Nuʼmon (ibn Bashir) (roziyallohu anhumo) aytdi:) Men Paygʻambar ﷺning shunday deganlarini eshitdim: «Albatta Qiyomat kunida doʻzax ahlidan azobi eng yengil (kishi) shunday bir erkakki, uning ikki oyogʻining tagiga bir choʻgʻ qoʻyiladi-yu, undan miyasi qaynaydi».