حَدَّثَنِي عَلِيٌّ، سَمِعَ عَبْدَ الْعَزِيزِ بْنَ أَبِي حَازِمٍ، أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، أَنَّ أَبَا أُسَيْدٍ، صَاحِبَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَعْرَسَ فَدَعَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لِعُرْسِهِ، فَكَانَتِ الْعَرُوسُ خَادِمَهُمْ. فَقَالَ سَهْلٌ لِلْقَوْمِ هَلْ تَدْرُونَ مَا سَقَتْهُ قَالَ أَنْقَعَتْ لَهُ تَمْرًا فِي تَوْرٍ مِنَ اللَّيْلِ، حَتَّى أَصْبَحَ عَلَيْهِ فَسَقَتْهُ إِيَّاهُ.
(Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺning sahobasi Abu Usayd uylandi va Paygʻambar ﷺni oʻz toʻyiga taklif qildi; (oʻsha kuni) kelin oʻzi ularga xizmat qiluvchi edi. Sahl qavmga: «U zotga nima (ichimlik) bergan, bilasizmi?» dedi. (Soʻng oʻzi aytdi:) U (kelin) kechasi bir koʻzada (idishda) u zot uchun xurmo ivitib (ezib) qoʻygan edi; tong otgach, uni u zotga (ichimlik qilib) berdi.