حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ ابْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّهُ قَالَ قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي جَنِينِ امْرَأَةٍ مِنْ بَنِي لَحْيَانَ سَقَطَ مَيِّتًا بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ. ثُمَّ إِنَّ الْمَرْأَةَ الَّتِي قَضَى عَلَيْهَا بِالْغُرَّةِ تُوُفِّيَتْ، فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بِأَنَّ مِيرَاثَهَا لِبَنِيهَا وَزَوْجِهَا، وَأَنَّ الْعَقْلَ عَلَى عَصَبَتِهَا ".
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki, u aytdi:) Rasululloh ﷺ Banu Lahyon (qabilasi)dan boʻlgan bir ayolning oʻlik tushgan homilasi (jinini) haqida bir qul yoki choʻri (toʻlovi) bilan hukm qildilar. Soʻng oʻziga gʻurra (qul toʻlovi) hukm qilingan ayol vafot etdi. Shunda Rasululloh ﷺ uning merosi oʻgʻillari va eriga, (homila uchun toʻlanadigan) aql (xun) esa uning asabasiga (boʻlishi) bilan hukm qildilar.