حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ مَا خُيِّرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ أَمْرَيْنِ إِلاَّ اخْتَارَ أَيْسَرَهُمَا، مَا لَمْ يَأْثَمْ، فَإِذَا كَانَ الإِثْمُ كَانَ أَبْعَدَهُمَا مِنْهُ، وَاللَّهِ مَا انْتَقَمَ لِنَفْسِهِ فِي شَىْءٍ يُؤْتَى إِلَيْهِ قَطُّ، حَتَّى تُنْتَهَكَ حُرُمَاتُ اللَّهِ، فَيَنْتَقِمُ لِلَّهِ.
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildiki, u aytdi:) Paygʻambar ﷺga ikki ish orasida ixtiyor (tanlash imkoni) berilsa, gunoh boʻlmagani uchun, albatta osonrogʻini tanlardilar; agar (ishda) gunoh boʻlsa, undan eng yiroq turardilar. Vallohi, U zot oʻzlariga qilingan biror narsa uchun hech qachon shaxsan intiqom olmaganlar — faqat Allohning hurmatlari buzilganda, Alloh uchun intiqom olganlar.