حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أُسَامَةَ، كَلَّمَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي امْرَأَةٍ فَقَالَ " إِنَّمَا هَلَكَ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ أَنَّهُمْ كَانُوا يُقِيمُونَ الْحَدَّ عَلَى الْوَضِيعِ، وَيَتْرُكُونَ الشَّرِيفَ، وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْ فَاطِمَةُ فَعَلَتْ ذَلِكَ لَقَطَعْتُ يَدَهَا ".
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildiki,) Usoma Paygʻambar ﷺ bilan bir ayol (oʻgʻri) haqida gaplashdi (uning hadini kechirishni soʻradi). Shunda U zot: «Sizlardan oldingilarni faqat shu (narsa) halok qildi: ular ojizga had joriy etib, sharafli (kishi)ni qoʻyib yuborar edilar. Jonim qoʻlida boʻlgan Zot ila qasamki, agar Fotima (shunday oʻgʻirlik) qilsa ham, albatta uning qoʻlini kesardim», dedilar.