حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَا وَرَجُلاَنِ مِنْ قَوْمِي فَقَالَ أَحَدُ الرَّجُلَيْنِ أَمِّرْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ. وَقَالَ الآخَرُ مِثْلَهُ. فَقَالَ " إِنَّا لاَ نُوَلِّي هَذَا مَنْ سَأَلَهُ، وَلاَ مَنْ حَرَصَ عَلَيْهِ ".
(Abu Muso (roziyallohu anhu) aytdi:) Men va qavmimdan ikki kishi Paygʻambar ﷺning huzuriga kirdik. Ikki kishidan biri: «Bizni amir (boshliq) qilib qoʻying, yo Rasululloh!» dedi. Boshqasi ham shunga oʻxshash (gap) aytdi. Shunda U zot: «Albatta, biz bu (ish)ni — uni soʻragan kishiga ham, unga ochkoʻzlik qilgan kishiga ham — topshirmaymiz», dedilar.