حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَادَةُ بْنُ الْوَلِيدِ، أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، قَالَ "بَايَعْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ فِي الْمَنْشَطِ وَالْمَكْرَهِ. وَأَنْ لاَ نُنَازِعَ الأَمْرَ أَهْلَهُ، وَأَنْ نَقُومَ ـ أَوْ نَقُولَ ـ بِالْحَقِّ حَيْثُمَا كُنَّا لاَ نَخَافُ فِي اللَّهِ لَوْمَةَ لاَئِمٍ ".
(Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz Rasululloh ﷺga — eshitish va itoat qilish ustiga, xushlik (yaxshi) holatda ham, yoqtirmagan (ogʻir) holatda ham; (hukmronlik) ishini uning ahliga (egalariga) talashmasligimiz ustiga; va qayerda boʻlsak ham — Alloh (yoʻli)da hech bir malomatchining malomatidan qoʻrqmasdan — haq (soʻzni) aytishimiz (yoki: turishimiz) ustiga — bayʼat qildik.