حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي غَدَاةٍ بَارِدَةٍ وَالْمُهَاجِرُونَ وَالأَنْصَارُ يَحْفِرُونَ الْخَنْدَقَ فَقَالَ " اللَّهُمَّ إِنَّ الْخَيْرَ خَيْرُ الآخِرَهْ فَاغْفِرْ لِلأَنْصَارِ وَالْمُهَاجِرَهْ " فَأَجَابُوا نَحْنُ الَّذِينَ بَايَعُوا مُحَمَّدَا عَلَى الْجِهَادِ مَا بَقِينَا أَبَدَا
(Anas (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ sovuq bir tongda chiqdilar — muhojirlar va ansorlar xandaq qazishar edi. Shunda U zot: «Allohim, albatta (haqiqiy) yaxshilik — oxirat yaxshiligidir; bas, ansorlar va muhojirlarni magʻfirat qil!» dedilar. Ular (sheʼr bilan) javob berdilar: «Biz — Muhammadga bayʼat qilganlarmiz: toki tirik ekanmiz, jihod ustiga, abadiy!»